Het was de tweede persoonlijke tentoonstelling van Stefano Passoni op Villa Valetudine in drie jaar tijd en wederom een enorm succes.
Tijdens de finissage van 3 jaar geleden memoreerde ik dat de achternaam van Stefano beter ‘Passione’ (passie) had kunnen zijn. Wat die man ook doet en produceert, de passie spat ervan af. Wat een liefde zit er in zijn werken!
Stefano staat ganse dagen tussen de wijnranken, hij werkt bij een groot wijnhuis – Torre Rosazza – en bewerkt samen met zijn geliefde Ambra en nog enkele andere collega’s de wijnvelden in de prachtige glooiende heuvels van Friulië. Als hobby heeft hij schilderen al is de hobby eigenlijk zijn echte leven. Op de zaterdagen geeft hij schilderles. En alle vrije tijd benut hij om zijn eigen kunsten te verfijnen.
“Hoe beschrijf je zijn stijl het beste?”, zo vroeg ik aan Sjaak die alles rondom de kunst organiseert. “Expressionisme, al kennen sommige schilderijen ook nuances van kubisme (Picasso) en zelfs Postimpressionisme (Vincent van Gogh)!”
Voor een financieel opgeleide HR directeur en tientallen jaren gewerkt hebbende binnen Multinationals, viel me zijn antwoord echt op. “Maar lief, wat geweldig! Je lijkt wel een echte kunstkenner!
Om alle kunststromingen te kennen en de kunstwerken aan stromingen toe te kunnen wijzen behoort een totaal andere kennis dan wij beheersen. Wij zijn kunstliefhebbers! Wij zijn net zo min wijndeskundigen en toch waarderen wij wijnen met de Gondola d’Oro Award en wij bouwen in de loop der jaren zeker wel een basis op waarmee we een bovengemiddelde kennis hebben op het gebied van wijnen. Zo is het ook met de kunst.
Niettemin geldt ook in deze sector: zoveel mensen, zoveel smaken. Hadden wij in de zaal naast de tentoonstelling van Stefano Passoni de beroemde Italiaanse schilder Licio Passon met zijn hyperrealistische schilderijen van Venetië, veel mensen gaven de voorkeur aan de enorme creativiteit die van de doeken van Stefano afspatte. “Je kunt net zo goed een foto van Venetië ophangen, je ziet niet dat het geschilderd is!” Zo beargumenteerde zij de werken in de aangrenzende zaal van Licio Passon.
Bij de inleiding van de vernissage van Stefano maakte ik het lezend publiek al gewag van de mening van Rita Reys die zij verkondigde in het TV programma ‘Sterren op het doek’ van Hanneke Groenteman 2012, waarin drie schilders werden uitgenodigd om een portret van Rita te maken. Een schilderij – van Wiebe Maliepaard – was net een foto, zó ongelooflijk mooi en gelijkend. Toch koos deze Nederlandse jazz-zangeres van wereldfaam niet voor dit kunstwerk: “je had ook net zo goed een foto kunnen maken, dan hou ik meer van het vrije kunstzinnige ook al lijk ik dan minder!” In die trant gaf deze muzikale grootheid haar uitleg en diverse bezoekers zegden het na waarna ze kozen voor het expressionisme van Stefano.
Nogmaals, zoveel mensen, zoveel smaken. Sjaak en ik zijn ongelooflijke fan van deze aimabele man uit Oleis, een piepklein en pittoresk gehuchtje behorend tot Manzano, ooit ’s werelds centrum van de meubelindustrie. Laat Stefano maar lekker zijn gang gaan, voor ons behoort hij tot de Italiaanse crème de la crème van het expressionisme.
