Mannenavond in Villa Valetudine

Terwijl wij de zoveelste week van totale isolatie ingaan, willen we terugblikken op een prachtig mooi moment van inmiddels maanden geleden. Een eerste goed doel activiteit georganiseerd binnen de plaatselijke gemeenschap met als doel: het ontsluiten van eenzame mensen!

Wellicht heel toepasselijk nu we allemaal snakken naar een ontsloten leven! Oh, het valt niet mee, volledig geïsoleerd te leven. Verplicht, op straffe van hoge boetes en gevangenisopsluiting! Terwijl men in Nederland nog vrij kan wandelen en fietsen is het in Noord-Italië vertoeven op je eigen erf. Gelieve niet te denken dat ik nu klaag aangezien wij ons redelijk ruim kunnen verzetten op het landgoed Villa Valetudine. En graag evenmin een oordeel vellen: het feit dat het verplicht is, maakt het echt anders. Ook voor ons, ook al hebben wij meer bewegingsruimte! Ook wij kennen angstige momenten, hebben vlagen van paniek en voelen ons geregeld heel verdrietig!

Vragen, vragen en nog eens vragen!

Diverse vragen kwamen in de afgelopen periode op ons af. Gaan jullie een B&B starten? Beginnen jullie een camping? Gaan jullie vakantieappartementen bouwen?

Nee, niets van dit alles. We moeten er zelfs niet aan denken!

Waarom dan Villa Valetudine?

Toch hebben wij heel bewust geopteerd voor een groot huis met diverse bijgebouwen. Natuurlijk hebben wij onze twijfels gehad. Is het niet te groot? Kunnen we de tuin wel aan? Zijn de bijgebouwen wel stevig? Hoe bestrijden wij de houtwormen? Zitten we niet te dicht bij het episch centrum van een akelig aardbevingsgebied?

Het prachtige uitzicht vanuit Camino al Tagliamento op de hoogste berg van de regio, de Monte Cavallo.

We hebben het geluk gehad om carrière te maken en goed te verdienen. Sjaak en ik hebben geen kinderen noch kleinkinderen. Wij hebben deze twee factoren heel bewust aan elkaar gekoppeld om onze toekomst zo mooi mogelijk te maken. De oplossing hebben wij gevonden in de aankoop van Villa Valetudine van waaruit wij allerlei activiteiten en evenementen kunnen organiseren om mensen te helpen.

Wij houden niet van reizen. Daarentegen is stil zitten ons volledig onbekend. Daarom hebben wij gedacht om onze vrije tijd (onze ouwe dag) in te zetten ten behoeve van Stichting Valetudine. Een stichting die tot doel heeft een bijdrage te leveren aan de levensvreugde van mensen en daarmee de gezondheidstoestand! Zo doende hebben wij ook diverse ruimtes nodig, om workshops te geven of voorlichtingssessies, en noem zo maar op.

Terwijl de verbouwing van de bijgebouwen net in alle hevigheid was gestart en het huis nog lang niet af (vanaf november missen we een aantal ramen en deuren terwijl wij helaas een hele koude winter hebben gehad), wilden we in de enige ruimte die wel gebruiksklaar was al iets gaan organiseren: een gezamenlijk eetmoment met mannen uit het dorp. Wij kennen diverse alleenstaande mannen (veelal weduwnaars) die nauwelijks kunnen rondkomen van hun Italiaanse pensioentje.

Waarom alleen mannen?

Italië was en is nog steeds erg traditioneel, de man werkt en de vrouw kookt (zeker wanneer we spreken over de oudere generaties). De alleenstaande vrouwen blijven liever thuis en koken voor zichzelf, zij redden zich wel 🙂 . Alleenstaande oudere mannen hebben de neiging om zich te verwaarlozen wat eten betreft. De frasca’s (plaatselijke soort kleine caféetjes, vaak bij kleine producenten van wijn) voor hun dagelijkse wijntjes weten ze goed te vinden, de weg naar de supermarkt blijkt moeilijk te zijn… !

Wij hebben ons ten doel gesteld om een groepje mannen regelmatig (maandelijks) te ontvangen voor de cena (het avondeten). Om samen te koken en samen wat te drinken. En dat doen we mede met hulp van een paar andere mannen in het dorp. Zoals wijnboer Paolo Ferrin, die natuurlijk ook wat flessen druivensap meeneemt. Een paar andere mannen nemen eigengemaakte kaas, zelf ingemaakte augurken of groenten of huisgedroogde pancetta mee. Noem zo maar op. Een sociaal maatschappelijk moment.

Deze eerste bijeenkomst was mooi en we zijn ongelooflijk dankbaar dat we de start hebben gemaakt. Helaas gingen op dat moment al delen van Italië gebukt onder het Corona-virus. Onze regio Friuli-Venezia Giulia was toen de ellende nog bespaard gebleven. Inmiddels niet meer, al waart het virus hier gelukkig minder prominent rond. Tijdens deze avond onderzochten we ook eventuele wensen van mensen. Oud zijn betekent niet dat je niets meer kunt of wilt. Wij waarderen Italië enorm om het feit dat oude mensen hier vaak volop meedraaien in het gezin, in het bedrijf, op het land.

Een paar voorbeelden:

De oma van een van onze vriendinnen is 97 en zij kookt standaard twee keer per dag voor de familie. Men leeft vaak met meerdere families / generaties in één huis. (Dat maakt ook dat het virus zo om zich heen kan slaan en een waar slachtveld veroorzaakt onder de seniore generatie.)

La nonna (de oma) vermaakt zich in ieder geval prima. Haar dagtaak en dagritme houden haar op de been van 6:00 uur ’s morgens tot 21:00 uur. Je hoort haar niet klagen ook al heeft ze pijn in haar poreuze botten, hoort ze niet erg goed, watte? En dat ze door de jampotjes van 30 jaar geleden überhaupt nog iets ziet, mag een groter wonder genoemd worden dan die welke worden toegekend aan de heiligen van het Vaticaan. Het koken zit blijkbaar echt in haar genen, want wij hebben haar er nog nimmer op betrapt dat er eierschillen in de frittate di porro (dikke omelet met prei) zitten.

Umberto Baccichetto, een wijnboer die onlangs is overleden, werkte iedere dag hard op het land. Met zijn 84 jaar was hij weliswaar nog erg jong om ons te verlaten, hij laat nu voor twee anderen werk achter.

In zijn leven nooit op vakantie geweest en nimmer geklaagd. Zijn ongelooflijk lieve vrouw Fiorella is net ietsje ouder en staat al enige jaren behoorlijk scheef. Ze kookt ook voor de gehele familie en zorgt voor de bloementuin en de orto (groentetuin). Natuurlijk helpt zij ook in de cantina. Helaas de laatste tijd draagt ze met ietwat meer moeite een damigiana (glazen ronde wijnfles) van 30 liter, hetgeen haar overigens behoorlijk ergert!

Moeder Ferrin is begin dit jaar overleden op 97 jarige leeftijd maar tot redelijk kort daarvoor deed ze nog de afwas in de professionele keuken achter het proeflokaal van wijnboer Paolo Ferrin.

Helaas deed ze dat wel standaard met een metaalsponsje (van staalwol) waardoor de pannen van Ferrin niet echt rijk zijn aan teflon. Ons nieuwe bakblik heeft het evenmin overleefd.

Terug naar onze mannen

Opvallend was dat – terwijl de mannen nauwelijks koken – ze overal verstand van lijken te hebben als het over koken en eten gaat. En ze blijken best zelf te kunnen koken. Waarschijnlijk is gezamenlijk koken met 3 mannen die om de beurt door de risotto roeren leuker dan alleen koken. Ook dat glas wijn in de hand maakt het koken aangenamer.

met 4 man-aan-de-pan komt het zeker goed….

Tijdens deze eerste mannenavond bij ons in de Taverne hebben we een paar mannekes gevraagd naar hun vroegere beroep. “Oh, ik was muratore (metselaar)!” Een ander was fabbro (smid). Fantastische beroepen toch. “Oh, wat fijn dat jullie er zijn!” zo lieten wij horen. Wij hebben hier nog een klusje. Zouden jullie dat leuk vinden om te doen? “Ma certo!” Zeker weten!

Zo hebben wij hen meegenomen naar de putdeksel van de oliestook op de cortile (het binnenhof). Door de jaren heen ligt die te laag ten opzichte van de omgeving waardoor er bij plensbuien te veel water in komt te staan. Niet goed voor de metalen olietank. “Oh, maar dat kunnen we samen wel oplossen!”

The day after ….

De dag erna kwamen ze met de tractor ons erf oprijden en bekeken ze de boel bij daglicht. De dag erna kwam de een met een vrachtautootje die qua leeftijd kon concurreren met die van zichzelf. De dieseldampen hingen er nog na een uur, maar het ‘ding’ functioneerde nog prima, aldus Severino. Terwijl ‘onze’ Franco (hij had eerder al onze waterpomp gerepareerd) zijn lasapparaat uitpakte, ging Severino cement maken. Na een paar uurtjes werken hadden ze de putdeksel met 10 centimeter opgehoogd. “Over een paar dagen kan er een vrachtwagen overheen rijden, zonder problemen!” Aldus een trotse Severino. Dat is waar gebleken, want in de week erna hebben we gigantische vrachtwagens met bouwmaterialen op de plaats gehad. Materiaal dat nu hoopvol op betere tijden staat te wachten.

De mannen hebben natuurlijk iets in de ‘pet’ gehad. Dat iets was iets meer dan gebruikelijk maar deze mannen kunnen zich in ieder geval een klein ietsje meer veroorloven. En wij? Wij hebben nu een door echte handwerkers – vakmannen voor het leven – een prachtig vernieuwde putdeksel. Niet dat we hopen op de moessonachtige regens van afgelopen november waarbij het totale erf blank stond gedurende meer dan 5 weken. Maar mocht zich zoiets weer voordoen, dan blijft de put droog. Althans, dat hopen we dan!

En we willen graag meer goede evenementen organiseren!

Dit als voorbeeld wat we vanuit de stichting Valetudine doen en organiseren. Mensen een doel geven en ontsluiten. En daarmee onszelf naast het feit dat we ons hiermee omringen met mensen. Dank aan alle sponsoren die ons hierbij al hebben geholpen en wellicht nog gaan helpen. Overigens, de opbrengst van ons boek L’amore, gaat volledig naar deze stichting!

Wat wij nog meer gaan organiseren? Dat hoor je een volgende keer in de rubriek ‘Villa Valetudine’! Dank voor je belangstelling en dank voor het lezen. Oh ja, deel deze bericht gerust met anderen, we kunnen alle hulp gebruiken, zeker nu Italië zo hard wordt geraakt door de gevolgen van het Corona-virus. Mandi, mandi !

Mandi gebruikt met hier als ‘ciao’ en betekent: ik geef jou in handen van God.

Lees ons eerste boek, L’amore, en beleef onze ervaringen bij het inburgeren in Italië!
De mediagekte rondom het Coronavirus even vergeten en lekker ontspannen bij het carnavalstheater - il favoloso mondo di Walt Disney - van het dorpskoor van Camino al Tagliamento.

L’amore, een boek over twee Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwen in Italië

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.